​Kelimelerimin bir süreliğine zihnimden uzaklaşıp gittiği derin sessizlik zamanlarında bile tekrar onların ellerinden tutarak düşüncelerimi anlatmaya çalışıyordum. Varlığımı kanıtlamak için varoluşun en eski ve en sadık aracı olan yazmaya yeniden tutunuyordum. ​Sabahın bıçak gibi keskin serinliği henüz vadinin üzerindeki sis perdesini tamamen yırtamamıştı. Omuzlarına attığı eskimiş keten paltosu, günlerdir uykusuz geçirdiği gecelerin izini taşıyan solgun yüzü ve rüzgârda darmadağın olmuş kumral saçlarıyla sarp patikada genç bir adam yürüyordu. Şehirdeki boğucu kalabalıklardan, insanı yiyip bitiren gürültüden ve en çok da ruhundaki uğultulu sessizlikten kaçıp buraya sığınmıştı. Ne bir yönü ne de kesin bir varış noktası vardı; o sadece içinde dinmek bilmeyen huzursuzluğun ve zihnini kemiren tıkanıklığın yanıtını arıyordu. ​Ayak basılmadık kayalıkların, vahşi dağ kekiklerinin kokusunu taşıyan ıssız yollarda yürürken, günlerdir zihninde gökyüzünde yoğunlaşmış bir sis bulutu gibi biriken düşüncelerinin ağırlığı altında eziliyordu. Zihnine sığınan ham cümleler içini daraltıyor; düşündüklerini yazamadığı zamanlardaki yoksunluk hissini bile yine içinden yazarak anlatmayı deniyordu. Kelimelerin bir süreliğine ondan uzaklaşıp gittiği derin sessizlik zamanlarında, tekrar onların ellerinden tutarak içindeki fırtınayı dindirmeye çabalıyor ve kendi kendine fısıldıyordu: "İnsan, dile getiremediği her duygunun içinde biraz eksiliyor; zihninin kuytularında hapsolan her fikir, kağıda düşmediği sürece henüz tamamlanmamış bir varoluş taslağı olarak kalıyor." ​Yolun kenarındaki yüz yıllık anıt çınarın gölgesinde soluklanmak için durduğunda, etrafındaki coğrafyanın detayları zihninde netleşti. Hemen sol tarafta, devasa kayaların arasından süzülerek akan berrak bir pınarın suladığı minik mor çiçekler, sağ tarafta ise sarp yamaçlara tutunmaya çalışan bodur ardıç ağaçları vardı. Toprağın ince ayrıntılarına takıldı gözü; hemen yanı başında, minik bir karınca ordusu durmaksızın çalışıyor; taşıdıkları her bir toprak zerresiyle yeryüzüne kendi varlıklarının mührünü basıyordu. Biraz ötede ise yerin metrelerce altında, katı kayaların ve buz tutmuş toprak tabakalarının arasında sıkışıp kalmış küçücük bir pınarın gözü, bulduğu daracık bir çatlaktan sızarak gün ışığına kavuşuyordu. Toprağın altındaki o sağır ve kuytu karanlıkta sanki hiç var olmamış gibi silik olan su, dışarıye taşar taşmaz kıyısındaki minik mor çiçekleri yeşertmiş, taşlara hayat vererek kendi gerçekliğine kavuşmuştu. ​Tam o sırada, sarp kayaların arasına kurulmuş kadim taş sekilerin üzerinde oturmuş, önündeki yıpranmış yazma eserleri inceleyen aksakallı bir bilgeyle göz göze geldi. Genç adamın yorgun bakışlarındaki derin arayışı, gözlerinin altındaki gölgeleri sezdiğinden olsa gerek, yaşlı adam aşina bir gülümsemeyle başını sallayıp usulca yer gösterdi. Soluklanmak için yanına ilişen genç adam, içindeki bitmek bilmeyen fırtınayla gözlemlediği doğayı sessizce paylaştı: ​"Baksana," dedi genç adam, sesindeki hafif titremeyi gizlemeye çalışıp, gözlerini kayadan sızan suya çevirerek. "Her canlı kendi diliyle bu dünyaya tutunuyor. Karınca toprağı kazarak, su, yeryüzünü yeşerterek var oluyor. Peki ya bizler? Kendi duygularını kağıda dökemeyen, iç dünyasının derinliklerine inmeksizin sadece tüketerek ömür geçiren insan gerçekten yaşamış sayılabilir mi? Düşündüklerini dile getiremeyen, kendi ruhuna şahitlik edemeyen biri için sahici bir hayattan söz edilebilir mi?" ​Bilge adam, hafifçe başını salladı ve elindeki kitabı kapatarak vadinin sakin akışına bıraktı bakışlarını. Doğanın bu sessiz ritmini çoktan çözmüş bir insanın dinginliğiyle söze başladı: ​"Yeryüzündeki her varlık, kendi tabiatının sınırları kadar konuşur evlat. Karınca toprağı oyar, su toprağı aşındırır; çünkü onların kaderi maddededir. İnsanoğlunun payına düşen ise kelimelerdir. Zira insan, zamanın acımasız akışına karşı kendi izini bırakmak ve varlığını kanıtlamak için varoluşun en eski ve en sadık aracı olan yazmaya tutunur. Oysa her cümle, varoluşun karanlığına yakılmış bir kandil; her satır, insanın kendi gerçeğine attığı bir imzadır. İnsan ancak kendi hikayesini kelimelerle inşa ettiği, yani ancak yazabildiği kadar gerçektir." ​Bilge adam sessizce ayağa kalkıp sarp patikada gözden kaybolurken, genç adam az önce kayanın çatlağından sızıp çiçeklere can veren o incecik suya bir kez daha baktı. Zihnindeki ağır sis dağılmıştı. İç cebindeki minik defterini çıkardı, kalemini kağıda değdirdi ve zihnindeki ilk damlayı beyaz sayfanın üzerine düşürdü.